نان هندی

متن مدخل، نان را تک‌لایه، کمی پف‌دار و لکه‌لکه طلایی وصف می‌کند. مواد اصلی آرد سفید یا گندم و عامل ورآمدن، معمولاً مخمر، است. آب گرم، نمک، روغن حیوانی و ماست هم آمده‌اند. گاهی شیر، تخم‌مرغ یا عسل اضافه می‌شود و بکینگ‌پودر یا جوش‌شیرین می‌تواند جای مخمر را بگیرد.

بعد از پخت معمولاً روغن حیوانی یا کره رویش کشیده می‌شود و داغ سر سفره می‌آید. برای برداشتن دال، سس، خورش و کاری به کار می‌رود و کنار غذای خشک مثل مرغ تندوری هم هست.

منبع: Encyclopaedia Britannica

در تندور، چانه پهن می‌شود و به دیواره داخلی می‌چسبد. مدخل دمای تندور را تا ۴۸۰ درجه سانتی‌گراد می‌نویسد و زمان پخت را چند دقیقه. روی تاوه هم ساخته می‌شود و ظرف را وارونه روی شعله می‌گیرند تا سطح لکه بیندازد.

مدخل آشپزی هند، روتی را نان ساج می‌داند و نان و کولچا را پخت تندور. این تفاوت روش است، نه حکم که هر سه یک نان‌اند.

منبع: Encyclopaedia Britannicaمنبع: Encyclopaedia Britannica

بخش تاریخ مدخل، سابقه نان‌های تخت را تا تمدن‌های میان‌رودان، مصر باستان و دره سند می‌برد. می‌نویسد امیرخسرو در ۱۳۰۰ میلادی دو گونه را ثبت کرده: naan-e-tunuk و naan-e-tanuri. به دلیل زمان طولانی ورآمدن، نان را عمدتاً در دسترس درباریان می‌داند و رواجش میان اشراف گورکانی در سده شانزدهم را همراه کباب و قیمه می‌آورد. ورود واژه به انگلیسی را حدود ۱۷۹۹ و از راه ویلیام توک می‌نویسد.